„— Nie pamiętam już niczego. Gdybyś mnie spytał o coś konkretnego... — zawiesił głos.
Konkretnego Od początku nie robiłem niczego innego. Niech tam. Spróbuję.
— Co to jest — spytałem, odpinając od pasa mój ręczny anihilator. Przedtem raz jeszcze nieznacznie zerknąłem na wskaźnik mocy. Strzałka stała na zerze.
— To... Nie wiem.
— To jest broń — powiedziałem. — Można nią rozwalić całą stację, wszystkie mury, które nas otaczają — zatoczyłem lufą miotacza szerokie półkole — pozabijać wszystkich ludzi na całym tym globie i w ogóle narobić mnóstwo zamieszania. Tu jest spust — wskazałem ostrożnie palcem. — Weź to... — wyciągnąłem rękę i podałem mu anihilator, trzymając go za lufę.
Przyjął go bez wahania i od razu zacisnął palce na uchwycie, tak jakby to robił na ćwiczeniach. Prawidłowy odruch. Jego dłoń zachowała pamięć tego uchwytu. A jego umysł
— Trzymasz go prawidłowo — zauważyłem obojętnie. — A mówiłeś, że nie pamiętasz...
Wzruszył ramionami i nic nie powiedział. Westchnąłem.
— Strzelałeś z tego kiedyś — spytałem. Odwrócił się i przechylił głowę do tyłu. Tak
właśnie powinno się robić, jeśli nie chce się czekać kilkudziesięciu sekund, aż oczy ochłoną po błysku anihilacji.
— Strzel — powiedziałem. Spojrzał na mnie szybko.“(9)