„— Tę tęsknotę musisz znieść jeszcze czas jakiś.
Tutaj masz środek nasenny. Musisz teraz poleżeć całkiem spokojnie, aby jedzenie wywarło skutek.
— Ależ, Theo, ja nie chcę spać! Chcę rozmawiać z tobą! Spać mogę kiedy indziej.
— Nikt się ciebie o zdanie nie pyta. Słuchać i basta! Tu masz, bądź grzeczny i wypij. Potem, gdy się wyśpisz, zjesz świetny stek z kartoflami. To cię postawi na nogi.
Vincent spal twardo do wieczora. Obudził się cudownie świeży i wypoczęty. Theo siedział przy oknie i oglądał jego rysunki. Vincent śledził go długą chwilę w milczeniu, spokój i cisza owładnęły jego sercem. Spostrzegłszy, że brat już nie śpi, Theo zerwał się z uśmiechem.
— No, jak się czujesz Lepiej Spałeś mocno.
— Co sądzisz o tych szkicach Czy podoba ci się któryś z nich
— Zaraz, chwileczkę, muszę postawić mięso na ogniu. Kartofle są już obrane.
Krzątał się chwilę przy piecu, po czym przyniósł miskę cieplej wody.
— Czy ogolić cię moją brzytwą, czy twoją — spytał.
— Czy nie mógłbym zjeść nie ogolony
— Nie, mój panie. I musisz jeszcze umyć szyję i uszy, i uczesać się jak przystało. Masz, podłóż sobie ręcznik pod brodę. — Ogolił, umył, uczesał Vincenta i zmusił go do włożenia czystej koszuli.
— No, teraz przynajmniej wyglądasz znów jak Van Gogh.“(4)