„Ale i to jest bardzo wysoka zapłata — zawołał Jan. — Najpiękniejsza władza Wersalu.
— Och — stęknął Richelieu na nowo ugodzony — a więc t» Jest dowództwo
— Pan Dubarry zapewne trochę przesadza — uspokajał marszałka książę dAiguillon.
— No, ale cóż to za dowództwo
—Pod rozkazami pozostają królewscy szwoleżerowie. Richelieu uczuł znowu, że bladość powleka jego pomarszczone policzki.
— O, tak — rzekł z uśmiechem, którego wyrazu nic oddać nie zdoła — to niewiele dla człowieka tak uroczego jak ty, książę. Ale cóż chcesz, książę, nawet najpiękniejsza na świecie dziewczyna może dać tylko tyle, na ile ją stać, choćby było kochanką króla.
Teraz z kolei bladość pokryła oblicze księcia dAiguillon. Jan przypatrywał się tymczasem pięknym obrazom Murilla.
Richelieu lekko uderzył synowca po ramieniu.
— To prawdziwe szczęście, że masz obietnicę bliskiego awansu. Winszuję ci, książę, szczerze ci winszuję. Twoja zręczność i umiejętność obchodzenia się z ludźmi są równe twojemu szczęściu... No, nie zatrzymuję cię, mój drogi, mam jeszcze ważne sprawy do załatwienia. Nie zapominaj o mnie i dopuść mnie do swych łask, mój kochany ministrze.
— Stanowimy jedno, panie marszałku.
I ukłoniwszy się stryjowi, wyszedł zachowując naturalną u niego godność i ratując się w ten sposób w najtrudniejszym położeniu, jakie go spotkało w życiu, tak pełnym przeszkód i przeciwności.“(7)