„gospodyni zaangażowałby swą ciotkę, która tyle dla niego zrobiła. Jedna tylko okoliczność zakłócała złote sny starej panny oto gdy kiedyś w rozmowie z proboszczem Fortierem dała wy« raz swym nadziejom, ten odrzekł jej z opuszczoną głową
— Droga panno Pitou, by zostać kapłanem, pani bratanek musiałby mniej czasu poświęcać historii naturalnej, a więcej księgom, jak De viris illustribus lub Selectae ex profanis scriptoribus.
— A co to znaczy — zapytała stara panna.
— To znaczy, że Pitou popełnia zbyt wiele barbaryzmów, nie licząc już niezliczonej ilości solecyzmów.
Ta odpowiedź pozostawiła w sercu panny Angeliki uczucie dręczącego niepokoju.
O WPŁYWIE, JAKI NA ŻYCIE CZŁOWIEKA MOGĄ MIEĆ JEDEN BARBARYZM I SIEDEM SOLECYZMÓW
Wszystkie przytoczone szczegóły były potrzebne czytelnikowi (niezależnie od stopnia jego domyślności), by mógł lepiej zrozumieć całą grozę sytuacji, w jakiej się znalazł Pitou po wyjściu ze szkoły. W ciężkiej zadumie, która w gruncie rzeczy nie była niczym innym jak kompletnym otępieniem, z jedną ręką zwisającą wzdłuż ciała i drugą trzymającą w równowadze niesiony na głowie pulpit, Pitou podążał w stronę Pleux, przy czym w uszach wciąż jeszcze miał rozwścieczone wyzwiska, jakie na jego głowę ciskał ojczulek Fortier.“(6)