„Tłumaczy się też z udziału w strajku lipcowym Proklamowała go „Solidarność" zrzeszająca głównie pracowników naziemnych. „Udział mojego związku wynikał z konieczności oczywistej dla każdego, kto orientuje się w zasadach bezpieczeństwa lotniczego".
List nigdy nie dotarł do adresata. W ostatniej chwili kapitan Stanisław Płachciński zrezygnował z przyklejenia znaczka ńa kopertę... Kupił taksometr (drogo, bo wówczas wielu poszukiwało tego urządzenia) i od listopada 1982 roku jeździł po Warszawie taksówką. W niedzielę od świtu można było go zobaczyć na lotniksu Aeroklubu. Trudno mu było żyć bez latania, nie chciał też stracić licencji pilota.
Z tej racji również zwrócił się do Przedsiębiorstwa Polservice o zakwalifikowanie go na kontrakt, wszystko jedno do jakiego
kraju, byle w charakterze pilota. Dołączył lakoniczne dane siedemnaście lat pracy w PLL Lot, prawie dziesięć tysięcy godzin w powietrzu, z tego ponad sześć tysięcy jako dowódcy AN24 i TU134. Uprawnienia instruktora pilotażu. Zapewniono go, że z takimi warunkami nie będzie długo czekał na ofertę. A jednak daremnie przez kilka miesięcy wychodził rano naprzeciw listonoszowi...
Ciężko zdobywał lotniczy mundur. Miał krechę w życiorysie, ponieważ ojciec pozostał w Anglii. Póki jako chłopak bawił się we „fruwanie", ten szczegół nie był tak groźny. A że wcześnie zaczął, w dziewiątej klasie lubelskiego ogólniaka miał już licencję skoczka spadochronowego. Potem jednak zaczęły się komplikacje.“(12)