„Ta szarża czołgowa miała coś wręcz osobliwego. W gruncie rzeczy zdarzało się to po raz pierwszy, że czołgi szły ławą na doskonale przygotowane pozycje obronne. Kliny pancerne stosowali Niemcy od początku wojny, zagony czołgowe były przez nich od dawna wypraktykowane. Bitwy spotkaniowe i przełamania zdarzały się często. Osobliwością sytuacji w bitwie kurskiej było to, że Niemcy po raz pierwszy jak gdyby zrezygnowali z jednego ze swoich głównych atutów, a mianowicie z zaskoczenia. Nikt w dowództwie hitlerowskim nie łudził się, że przeciwnik nie jest przygotowany do obrony.
A właśnie jakby ns przekór w idei natarcia nie było nic nowego. Dojdcy niemieccy działali według utartego szablonu. Cały ich plan widniał jak na dłoni i nietrudno było rozszyfrować ich zamiary.
Wojska niemieckie atakowały z niezwykłą wściekłością, z nie spotykaną nawet u nich furią. Ponad 100 000 ludzi pchało się na okopy przez pola minowe, przeszkody, pod morderczym ogniem cekaemów, dział i moździerzy. W ciągu tego dnia dowództwa nacierających jednostek otrzymały już pierwsze wiadomości o niezbyt pomyślnym przebiegu natarcia na północy. Jak by im to dodało bodźca. Feldmarszałek Erich von Manstein zebrał ich w przeddzień natarcia na specjalną odprawę i znalazł niezwykłe słowa, żeby zachęcić swoich wyższych dowódców do jak najenergiczniejszego działania“(11)