„uniemożliwiło wspólną wędrówkę ku Czarnym Górom.
Pierwszą rzeczą, jaką uczynił po powrocie, było dokładne skrępowanie Cartyego, gdy tylko zeskoczył z siodła. Rzeczą drugą — pokrzepienie się sporym kawałem antylopiej pieczeni i podpłomyka. Okazało się bowiem, że Abel Heart miał tym razem szczęśliwą rękę i celniejsze oko. Upolował wcale niezłą sztukę.
Z kolei Karol opowiadał o swej pogoni. Wysłuchali go nie przerywając ani słowem. Dopiero gdy skończył, zabrał głos Samuel
— W bardzo krótkim czasie oddałeś nam dwie przysługi. Tak wielkie, że aż trudno je ocenić. Możesz odtąd liczyć na każdego z nas, zawsze i wszędzie.
Powiedziawszy to podniósł się od ognia i uściskał Karola. Po nim uczynił to Abel, po Ablu Jessie, po Jessie — mały Jack wspiął się na palce i ucałował swego niedawnego wybawcę w oba policzki. Wszystko to odbyło się z powagą, niemal uroczyście, jakby Karola adoptowano na członka rodziny. Poczuł się wzruszony, a swych towarzyszy uznał raz jeszcze za sprawiedliwych i dobrych ludzi. Ta opinia znalazła potwierdzenie, gdy poczęto radzić nad dalszym losem Cartyego.
— Słyszałem — zaczął Abel Heart — że w tych stronach koniokradów po prostu się wiesza. Przecież nie ma tu ani szeryfów, ani sędziów, ani więzień.“(5)