„Za bramą spotykam Sylwię Lewandowską, moją koleżankę z przedwojennego PCK, która pracuje teraz w szpitalu jako posługaczka i jednocześnie jest studentką medycyny. Studia medyczne odbywają się na salach szpitalnych czy operacyjnych. Można powiedzieć, że studenci mają dogodniejsze warunki w porównaniu z innymi studentami z innych wydziałów.
Sylwia niedługo zdaje egzamin „z wnętrzności człowieka", jak mówi, nie bardzo znam się na tym wszystkim, toteż proszę ją, by mi nie przypominała żadnych żołądków i nerek, raczej jestem ciekawa, co słychać u niej prywatnie. Nic specjalnego. Narzeczony w niewoli, ojciec na Pawiaku, brat pewnie za granicą, matka wyjechała na wieś. Ot, zwykłe życie wojenne. Rozmawiamy w pośpiechu, umawiamy się na dłuższą pogawędkę, i już Sylwia znika za furtką, ja odchodzę do tramwaju. Gdy stoi się tak i czeka na tramwaj, można przewędrować myślami z jednego krańca świata w drugi, można też znaleźć się na jakiejś samotnej wyspie bez wojny. Ale w tej chwili nie potrafię sobie wyobrazić, aby istniały w ogóle wyspy samotne.
Jednak jest taka wyspa — to dom. Wyspa chwilowa, może na godzinę, na dwie. Siedzimy tutaj profesor i słuchacze. Profesor kończy swój wykład słowami pisarza francuskiego. Romain Rolland pisał w 1933 roku“(13)